काठमाडौं । बिहानको पहिलो किरणसँगै पदयात्रीहरूको पाइला अघि बढ्दै गर्दा अन्नपूर्ण आधार शिविर जाने बाटो एक अद्भुत अनुभवमा रूपान्तरण हुन थाल्छ। चिसो हावासँगै मिसिएको हिमाली सुगन्ध, टाढाबाट सुनिने खोला र झरनाको मधुर ध्वनि, र आँखै अगाडि खुल्दै जाने पहाडी दृश्य—सबैले यात्रालाई केवल हिँडाइ होइन, अनुभूतिको यात्रामा बदलिदिन्छ।
यो यात्रा प्रायः पोखरा बाट सुरु हुन्छ, जहाँ फेवाताल को शान्त पानीमा टल्किने बत्तीहरूले यात्राको सुरुवातमै मन लोभ्याउँछ। रात बिताएर बिहानै उकाली लाग्दा पदयात्रीहरू ढुङ्गे खुड्किलाहरू, उकाली–ओराली र गहिरा खोँचहरू पार गर्दै अघि बढ्छन्। प्रत्येक मोडमा देखिने झरना, हरिया जंगल र स्वच्छ खोलाहरूले थकानलाई बिर्साइदिन्छन्।
जति माथि चढिँदै जान्छ, त्यति नै प्रकृतिको रूप बदलिँदै जान्छ। हरियालीबाट हिउँतर्फको यात्रा, चिसो सिरेटो र पातलो हावा—सबैले नयाँ अनुभूति दिन्छ। हिमालको काखमा पुग्दा अन्नपूर्ण हिमाल र माछापुच्छ्रे हिमाल का विशाल चुचुराहरू आँखा अगाडि उभिन्छन्। त्यही क्षण धेरै पदयात्रीहरू मौन हुन्छन्—मानौँ प्रकृतिसँग संवाद गरिरहेका छन्।
४,०६० मिटर उचाइमा रहेको कागभुसुन्डी डाँडा पुग्दा दृश्य झन् व्यापक बन्छ। वरिपरि सेताम्य हिमाल, तल बादलको समुद्र, र बीचमा उभिएको आफू—यो अनुभूति शब्दमा बयान गर्न गाह्रो हुन्छ। केही पदयात्रीहरू हिउँमा खेल्दै, हिउँका मानव बनाउँदै रमाइरहेका देखिन्छन्, भने केही शान्त बस्दै त्यो क्षणलाई मनभित्र सँगालिरहेका हुन्छन्।
बाटोभरि देखिने अल्पाइन फूलहरू, लेकाली वनस्पति र ढुङ्गाका कापमा उम्रिएका लेउहरूले यहाँको जैविक विविधतालाई झल्काउँछन्। कतै स्थानीय भोटे कुकुरहरू साथ दिन आइपुग्छन्, त कतै रंगीचंगी लुङ्ता हावासँगै फरफराउँदै यात्रामा आध्यात्मिक स्पर्श थप्छन्।
साँझ पर्नासाथ क्याम्पिङ स्थलहरूमा रङ्गीबिरङ्गी टेन्टहरू उज्यालिन्छन्। चिसो मौसममा न्यानो आगो वरिपरि बस्दै अनुभव साटासाट गर्ने, ताराले भरिएको आकाश हेर्ने—यी सबै क्षणहरूले यात्रालाई अझ स्मरणीय बनाउँछन्। अग्ला चट्टान र झरनाबीच बितेको एक रात, जीवनभरका लागि सम्झना बनिदिन्छ।
अन्नपूर्ण आधार शिविरको यात्रा केवल गन्तव्यसम्म पुग्ने कुरा मात्र होइन; यो आफैँलाई भेट्ने, प्रकृतिसँग नजिक हुने र जीवनलाई नयाँ दृष्टिले हेर्ने अवसर हो। यहाँ पुगेपछि धेरैले एउटै कुरा भन्छन्—“यो यात्रा सकिँदैन, मनभित्र सधैँ बाँकी रहन्छ।”
तस्बिरः सञ्जय क्षेत्री / न्युज एजेन्सी नेपाल
